SAFEST INVESTMENT

WE LIVE IN a world where many people are so preoccupied with the acquisition of wealth and making it grow. Their minds are fixated on earthly treasures: money, nice house, fast cars, and exotic vacations which give an impression that life consists of possessions. The ordinary individual seems to have become so fogged up by all the hullabaloo about wealth that he loses the perspective on what’s really important anymore.

Some of the biggest selling books, countless seminars, and TV programs are predicated on how to be rich through “investments” in stocks, gold, paintings, bonds, cash equivalents, financial derivatives (i.e futures or options), foreign asset denominated in foreign currency, and many more.

Indeed, to say that today’s world is caught up with materialism is an understatement. It seems man cannot get enough of cars, boats, expensive toys, wardrobes, jewelries, etc. – that it now comes to the point that he must have them to be happy. Others who don’t have riches just borrow to the max and spend anyway to have those fancy things now.

Is God against wealth and possessions? No. The Holy Scriptures are replete with examples of God’s people blessed with ample possessions in life: Abraham, Isaac, David, Solomon, Job, to name a few. But no man must think that these are the aim of and what give meaning to life. No less than the Lord Jesus Christ taught about “investment options” to men as well as the entailing “risk” which is the biggest thing to consider when making any investment at all, thus:

 “Don’t store up treasures here on earth where they can erode away or may be stolen. Store them in heaven where they will never lose their value, and are safe from thieves … You cannot serve two masters: God and money. For you will hate one and love the other, or else the other way around” (Matt. 6:19-20, 24, Living Bible).

The Lord Jesus presented two types of “treasure” or investment: earthly and heavenly. The sad thing is, many people today are engrossed with no other purpose than that of accumulating earthly treasures. How risky is that? In the field of finance and economics they usually ask: Is it investment grade? Or is it junk?

The Savior made it clear that as far as “heaven” or eternity is concerned, all worldly investments are poor choices. Hence, His unambiguous admonition: is that we should store up treasures not here on earth but in heaven. There is no truly rock-solid safe investment in this wicked and materialistic world. Thieves, both white collar or blue collar, are so plenty here on earth. Truly very frustrating for anyone to spend all his life working to make money and buy valuable things out of them only to have some crooks steal them all away from him.

Conversely, the amazing thing about storing up treasure in heaven is that they are totally free from all manner of corruption and theft – this makes them the best investment. Treasures in heaven are the only safe investment for eternity. Spending time, energy and effort for them will never be in vain.

Jesus emphasized that you cannot serve two masters: God and money. Man must learn then how to use money and earthly possessions righteously and make certain they are not his master and they have no rule over him.

To devote all time and efforts to the things that concern this life only is very risky and futile for: “How frail is humanity! How short is life, and how full of trouble! Like a flower, we blossom for a moment and then wither. Like the shadow of a passing cloud, we quickly disappear. … You have decided the length of our lives. You know how many months we will live, and we are not given a minute longer” (Job 14:1-2, 5, New Living Translation).

The quality of man’s life in the world is “short” and “full of trouble”. The frailty and shortness of his existence are compared to how a flower blossoms for a moment but soon withers or to how a passing cloud quickly disappears – not perpetual nor everlasting.

The frustrations, worries, and heartaches that people commonly experience in this world are articulated by a servant of God, thus:

 “You work and worry your way through life, and what do you have to show for it? As long as you live, everything you do brings nothing but worry and heartache. Even at night your mind can’t rest. It is useless. You work for something with all your wisdom, knowledge, and skill, and then you have to leave it all to someone who hasn’t had to work for it. It is useless, and it isn’t right!” (Eccles. 2:22-23, 21, Today’s English Version).

How often does man’s search for satisfaction turn into emptiness and despair? He spends all his life searching for wisdom, knowledge, wealth, and skill, only to leave all of it to someone who hasn’t done a day’s work in his life – to inherit all his efforts, free of charge. Foolish and unfair? Likely so. That’s why the Bible illustrates the sad condition of man’s life here on earth as being under a cloud – gloomy, much sorrow, sickness, and filled with frustration (Eccles. 5:17).

Despite this reality, many people still strive and devote most of their time and effort to amassing earthly treasures, not realizing that they will leave this world just as they entered it – with nothing. There is nothing everyone can take with him in the grave (Eccles. 5:15).

Moreover, reality vividly displays all the oppressions and sadness throughout the earth – the tears of the oppressed, and no one helping them, while on the side of the oppressors are powerful allies (Eccles. 4:1).

For these reasons, God commanded that the present heavens and earth be reserved for fire on Judgment Day when all ungodly men will perish, the earth and everything on it will be burned up (II Pet. 3:7, 10, Living Bible). All the earthly treasures that man has labored for all his life will be of no value, nor will it save him or his loved ones, on Judgment Day (Zep. 1:14-16, 18).

Hence, man must be delivered from the power of darkness in this world and be transferred into the kingdom of the Son, if he is to have any hope of salvation, thus:

 “Giving thanks to the Father who has qualified us to be partakers of the inheritance of the saints in the light. He has delivered us from the power of darkness and conveyed us into the kingdom of the Son of His love, in whom we have redemption through His blood, the forgiveness of sins” (Col. 1:12-14, New King James Version).

What a great blessing to be rescued from the darkness and gloom of Satan’s kingdom and be brought into the Kingdom of the Son or the Lord Jesus Christ, Who bought man’s freedom with His blood so as to gain the forgiveness of all his sins.

It must be pointed out, though, that the sole beneficiaries of the Savior’s redemptive blood are those who are in the “flock” or the members of the Church of Christ (Acts 20:28, Lamsa Translation).

Within the Church of Christ, man can dutifully begin to “store up for themselves a treasure” as Apostle Paul testifies:

 “Command them to do good, to be rich in good works, to be generous and ready to share with others. In this way they will store up for themselves a treasure which will be a solid foundation for the future. And then they will be able to win the life which is true life” (I Tim. 6:18-19, TEV).

True Christians understand that they cannot pay with earthly treasurestheir way into heaven. But they must ready to share with others their faith that more people may serve and glorify God. They also must be rich in good works, to be generous in giving offerings for all these are spiritual investments or ways of storing up for themselves a solid foundation for attaining eternal life. The same is true for those who do not neglect or forsake the assembling together or congregational worship services (Heb. 10:25-27).

They may still be living in a world consumed by wickedness and earthly concerns, but they will not allow sin to entangle them or hold them back in their sincere desire to reach God’s kingdom (Heb. 12:1). So, they put away the “earthly desires” such as “sexual immorality, indecency, lust, evil passions, and greed.” Likewise, they “get rid of all these things: anger, passion, and hateful feelings. No insults, or obscene talk” so as not to incur God’s anger and punishment (Col. 3:5-6, 8-9, TEV).

Truly, they “continue to endure and believe through all the persecutions and sufferings [they] are experiencing. All of this proves that God’s judgment is just and as a result [they] will become worthy of his Kingdom, for which[they] are suffering” (II Thess. 1:4-5, Ibid., emphasis ours).

" Born Again"

"ARE YOU A Born-again Christian?” This is common question asked by many religious groups today professing to be Christian. It may appear, at face value, to be but a simple, innocent question rooted only in curiosity. However, the question itself bears significant implications. Why? There are preachers today whose teaching leads others to conclude that one must wear the title “Born Again” upon himself so as to be considered a Christian, and thus be worthy to attain the coveted salvation offered by our Lord and Savior Jesus Christ. This has led some to merely search out groups that use the phrase “Born Again,” believing that if affiliated with such a group their salvation is secured. But, is that so? Is joining any group whose members simply call themselves “Born Again” a guarantee of salvation? Is being born again just a change in a person’s way of life, or is there more involved? These are some very important questions that one must ask before embracing a group declaring itself to be “Born Again.”

BEING ‘BORN AGAIN’

First, does the expression itself have any biblical basis? It was no less than our Lord Jesus Christ who spoke of it in a conversation he had with Nicodemus:

“Now there was a man of the Pharisees named Nicodemus, a member of the Jewish ruling council. He came to Jesus at night and said, ‘Rabbi, we know you are a teacher who has come from God. For no one could perform the miraculous signs you are doing if God were not with him.’ In reply Jesus declared, ‘I tell you the truth, no one can see the kingdom of God unless he is born again’.” (John 3:1-3, New International Version)

It can be easily gleaned from this conversation that our Lord Jesus Christ gave much importance to being born again and that it has direct relevance to one’s attaining eternal life. However, just as so many still do today, Nicodemus misunderstood the declaration of the Savior. He asked Jesus:

“’How can a man be born when he is old?’ Nicodemus asked. ‘Surely he cannot enter a second time into his mother’s womb to be born!’ Jesus answered, ‘I tell you the truth, no one can enter the kingdom of God unless he is born of water and the Spirit’.” (John 3:4-5, Ibid)

Clearly, Nicodemus misunderstood and was corrected by our Lord Jesus Christ. Jesus went on to explain that being born again meant being born of water and spirit. The question that people must then ask themselves is not whether they have affiliated themselves with a religious group that has for themselves a title of being “Born Again” or not, but rather if they have been born of water and spirit or not. How can a person determine if he has yet undergone such a rebirth via water and spirit?

THE WATER AND THE SPIRIT

Which are the water and the spirit one is to be born of? Jesus spoke of the water, not as that which would only quench a literal thirst:

“Jesus answered, ‘Everyone who drinks this water will be thirsty again, but whoever drinks the water I give him will never thirst. Indeed, the water I give him will become in him a spring of water welling up to eternal life.” (John 4:13-14, Ibid.)

If it is not a literal water that will quench one’s thirst being referred to, but rather a water that will bring one eternal life, what then is being referred to as the eternal life-giving water that leads one to become born again?

“For you have been born again, not of perishable seed, but of imperishable, through the living and enduring word of God.” (I Pet. 1:23, Ibid.)

It is the word of God that will lead a person to become truly born again, not merely a self-proclamation. There is a process one must undergo, which begins with the cleansing power of the words of God. If that is what is meant by being born of water, what about the expression of Jesus when He mentioned that one must also be born of the spirit so as to be born again? Who is the spirit of which one must be born? Our Lord Jesus Christ teaches:

“God is spirit, and his worshipers must worship in spirit and in truth.” (John 4:24, Ibid.)

The Bible teaches us that God is spirit. Thus, to be born again, one must be born of God and of His words. If not, one would only be laying claim to a position of being born again but without a sound biblical basis for such claim.

UNDERGOING REBIRTH

The Bible teaches us how the process of becoming born anew takes place. Apostle Paul taught:

“Therefore, if anyone is in Christ, he is a new creation; old things have passed away; behold, all things have become new.” (II Cor. 5:17, New King James Version)

What takes place is a complete rebirth, or the making of a new creation, according to Apostle Paul. If a person has not undergone this process of renewal, he could not be truly born again.

So who have become a new creation? Are they those who have merely made such a claim for themselves? No. According to Apostle Paul, “if anyone is in Christ, he is a new creation.” The apostle identified those who are “in Christ”, thus:

For He Himself is our peace, who has made both one, and has broken down the middle wall of separation, having abolished in His flesh the enmity, that is, the law of commandments contained in ordinances, so as to create in Himself one new man from the two, thus making peace.” (Eph. 2:14-15, Ibid.)

The new creation or those who are truly born again, therefore, are those who became part of the “one new man” which is composed of two parts. Anyone who wishes to be reborn or born again must be brought into the new man by God through His words. It cannot be done by self-declaration, or only by affiliating oneself with a group that merely calls itself “Born Again”.

What are the two parts of the one new man which we are to become part of?

“And He is the Head of the body, the church.” (Col. 1:18, Ibid.)

The two parts of the one new man are Christ as head and the Church His body. Which Church is Christ the head of? It is the Church that carries His name – the Church of Christ:

“Take heed therefore to yourselves and to all the flock over which the Holy Spirit has appointed you overseers, to feed the church of Christ which he has purchased with his blood.” (Acts 20:28, Lamsa Translation)

All truly born-again Christians, therefore, are those who have undergone the process of becoming a member of the true Church of Christ. They have been born of the spirit, born of God, or born of His word; therefore, they have been added as parts of the one new man composed of a head and a body. They are in the body of Christ or Church of Christ.

Membership in the true Church of Christ is therefore necessary for one to become a true born-again Christian. One question people should ask themselves is whether they are in the true Church headed by Christ.

COMPLETE RENEWAL IS NEEDED

But is entering the Church of Christ the only thing needed so as to be truly born again? No. The renewal of one’s life is an important requirement in the process as well. As mentioned by Apostle Paul in the verse quoted earlier, “the old things have passed away” (II Cor. 5:17, NKJV).

The ways of life that must be left behind by anyone becoming part of the Lord’s body or Church were described also by Apostle Paul, thus:

“Throw off your old evil nature and your former way of life, which is rotten through and through, full of lust and deception. Instead, there must be a spiritual renewal of your thoughts and attitudes.” (Eph. 4:22-23, New Living Translation)

The apostle also taught the Church about what happens to the former self of a person once he becomes part of the new creation or is truly born again. It dies and is buried:

“Or do you not know that as many of us as were baptized into Christ Jesus were baptized into His death? Therefore we were buried with Him through baptism into death, that just as Christ was raised from the dead by the glory of the Father, even so we also should walk in newness of life.” (Rom. 6:3-4,NKJV)

Jesus taught that we need to be born again to receive eternal life. We must therefore not resist the correct process of becoming truly “born again”. The Bible does not show any shortcuts. One becomes a born-again Christian by becoming a member of the true Church of Christ and by living a life in accordance with the will of God.

Source: IGLESIA NI CRISTO, Pasugo, God’s Message, August 2008 Edition, Volume 60, Number 8, ISSN 0116-1636, p. 29-31, by ROBERT F. PELLIEN

NA SI PEDRO AY HINDI NAGING PAPA KAILANMAN SA IGLESIA KATOLIKA AT LALONG HINDI NAGING PAPA SA IGLESIANG ITINAYO NI CRISTO SA JERUSALEM?

KAYA MALAKAS ang loob ng mga pare na sabihing ang Iglesia Katolika ang tunay na iglesiang itinayo ni Cristo sa Jerusalem noong unang siglo, ay sa dahilang paniwalang-paniwala sila at pinapaniwala rin nila ang marami na si Pedrong apostol ni Cristo ang kanilang unang papa. Kung mapapatunayan nga naman nila na si Pedro nga ang unang papa, lalabas na sila’y may kaugnayan kay Cristo at sa mga Apostol. Ito nga ba ang kanilang itinuturo? Sa Commentary on the Official Catechism of the Philippines pahina 134, ay ganito ang nasusulat:

“Where Peter is, there is the Church. Jesus appointed St. Peter as head of His Church… The successor of St. Peter is the bishop of Rome, and is usually called the Pope.”

Sa Pilipino:
“Kung saan naroon si Pedro, naroon ang Iglesia. Hinirang ni Jesus si Pedro na ulo ng Kaniyang Iglesia… Ang kahalili ni San Pedro ay ang Obispo ng Roma, at karaniwang tinatawag na Papa.”

Ginawa ba ni Jesus na Papa si Apostol Pedro? Sa aklat ng mga “Caballeros de Colon,” (aklat Katoliko) na pinamagatang Why Millions Call Him Holy Father, pahina 1, ay sinasabi ang ganito:

“Christ Never Called Peter Pope.”

Sa Pilipino:
“Hindi Kailanman Tinawag Ni Cristo Si Pedro Na Papa.”

Bakit kailanma’y hindi maaring tawagin at lalong hindi maaring gawin ni Cristo na Papa si Pedro? Ano ba ang kahulugan ng salitang Papa? Sa aklat ng pareng si Juan Trinidad na pinamagatang Ang Iglesia ni Kristo at iba’t ibang Sektang Protestante, pahina 26, ay ganito ang nasusulat:

“At ang Santo Papa (Ama) ay ang pinakamataas na ama ng ating kaluluwa dito sa lupa, dahil sa siya ang kahalili n gating Panginoon.” 

Ama ang kahulugan ng salitang Papa. Ito raw ang pinakamataas na ama ng kaluluwa dito sa lupa. Sang-ayon ba ito sa aral ni Cristo? Sa Mat. 23:9, ay sinabi ni Cristo:

“At huwag ninyong tawaging inyong ama ang sinomang tao sa lupa: sapagka't iisa ang inyong ama, sa makatuwid baga'y siya na nasa langit.”

Nasasaklaw kaya ng pagbabawal na ito ang ating ama na asawa ng ating ina o ang ating ama sa laman? Hindi, sapagka’t sinabi rin Niya:

“Sapagka't sinabi ng Dios, Igalang mo ang iyong ama at ang iyong ina:…” (Mat. 15:4)

Kung gayo’y anong uring ama ang ipinagbabawal ni Cristo na itawag sa kaninomang tao sa lupa? Ang katulad ng pagiging Ama ng ating Ama sa langit, na ito ang Diyos. Anong uring Ama ang Diyos? Ang Diyos ay Ama ng kaluluwa (Ezek. 18:4). Sa makatuwid, nagkakasala ang mga papa sa pagpapatawag nila ng “Banal na Ama”, sa kanilang sarili sapagka’t iisa lamang ang Ama ng kaluluwa, ang Diyos. Kaya ito ang dahilan kung bakit hindi maaaring gawin ni Cristo na Papa si Pedro, sapagka’t ito’y labag sa aral na Kaniyang itinuro.

Bakit naman sa talaan ng mga papa ng Iglesia Katolika ay nangunguna si Pedro? Inilagay nga nilang una si Pedro sa talaan ng mga naging papa sa Iglesia Katolika, subali’t ang mga nagtala ay may alinlangan, kaya sa dulo ng pangalan ni Pedro ay naglagay sila ng tandang pananong (?-question mark). (Catholic Encyclopedia, vol. 12, p. 272). Ang sagot nila ukol dito ay hindi raw ang pagiging papa ni Pedro ang pinag-aalinlanganan kundi ang petsa. Ito’y pangangatwiran lamang! Ang totoo’y hindi hindi lamang ang pagiging papa ni Pedro ang pinag-aalinlanganan kundi ang sa marami pa, gaya ng mababasa sa Catholic Dictionary, pahina 389:

“The number of popes since St. Peter is not certain; there are 262 commonly enumerated…Some of these are uncertain, and dozen are definitely unknown.” 

Sa Pilipino:
“Ang bilang ng mga papa mula kay San Pedro ay hindi tiyak; may 262 na karaniwang binabanggit…Ang ilan sa mga ito ay hindi tiyak, at may isang dosena ang tiyak na hindi kilala.”

Bakit nag-alinlangan ang mga nagsisulat ng Catholic Encyclopedia sa pagiging papa ni Pedro? Kailan ba nagsimula ang tungkuling papa? Sa “Catholic Encyclopedia,” vol. 12, pahina 270, sinasabing noong ikaapat na siglo o ikaapat na raang taon, ito ay pinasimulang maging katangi-tanging katawagan ng Pontipise Romano. Kailan naman namatay si Apostol Pedro? Ayon din sa “Catholic Encyclopedia,” vol. 11, pahina 750, si Pedro ay namatay noong taong 67-68, unang siglo. Paano magiging papa si Pedro na namatay noong 67, unang isang daang taon, samantalang ang tungkuling papa ay nagsimula noong ikaapat na raang taon? Mahigit nang tatlong daang taong patay si Pedro nang magkaroon ng tungkuling papa, kaya may katuwiran ang mga nagsisulat ng “Catholic Encyclopedia” na magalinlangan sa pagiging papa ni Pedro.

Maging ang kasaysayan ay nagsasabing napakalabo at walang katiyakan ang umano’y pagiging papa ni Pedro. Ganito ang sinasabi ng “World’s Great Events,” vol. 2, pahina 163:

“Our knowledge of the Papacy in its earliest days is very dim and uncertain. Peter, the fishermen of Galilee, who as tradition relates, was crucified with his head downward about 66, is claimed by the advocates of the Papal system, but without a shadow of historical proof, as first Bishop of Rome.”

Sa Pilipino:
“Ang ating kaalaman tungkol sa kapapahan sa mga unang araw nito ay napakalabo at walang katiyakan. Si Pedro, ang mangingisda ng Galilea, na ayon sa isinasaysay ng sali’t-saling sabi na ipinako sa krus nang patiwarik humigit-kumulang noong ika-66, ay ipinahahayag ng mga tagapagtanggol ng pamahalaan ng Kapapahan, ngunit walang anino ng patunay ng kasaysayan, bilang unang Obispo ng Roma.”

Maging sa Biblia at maging sa kasaysayan ay napatunayan natin na si Pedro kailanman ay hindi naging papa sa Iglesia Katolika at lalong hindi naging papa sa Iglesiang itinayo ni Cristo sa Jerusalem. Kaya walang kaugnayan sa karapatan kay Cristo at sa mga apostol ang mga papa at mga pare ng Iglesia Katolika.

Pasugo God’s Message, Mayo 1978, pahina 28, 33.e

Ang Kasal sa Iglesia ni Cristo

DAPAT PAHALAGAHAN AT IGALANG ANG INSTITUSYON NG KASAL O PAG-AASAWA

MARAMI TAYONG NAKIKITA ngayon sa sanlibutan na nag-aasawa sa isang mamayan ng bansang nais niyang puntahan at kung naroon na ay nakikipaghiwamay na (kung tawagin ay marriage of convenience). Ang iba ay nagsassama ng hindi kasal kahit walang hadlang sa batas na makasal (kung tawaging ay pakikipag-live-in). Ang iba ay may asawa o kasal nga subalit hindi nagsasama (hiwalay o diborsiyo). Ang iba naman ay kasal sa iba ngunit may kinakasamang iba. Ang iba ay hiwalay subalit iba ang kinakasama.

Ang mga ito ay hindi dapat masumupungan sa kaninumang lingkod ng Diyos sapagkat ang mga gawang ito at anumang kauri nito ay lumalapastangan, hindi gumagalang, humahamak, at hindi nagpapahalaga sa kasal at sa pag-aasawa.

Bakit dapat lamang na igalang at pahalagahan ang pag-aasawa o kasal?

ANG DIYOS ANG NAGTATAG NG PAG-AASAWA O KASAL

Ang paglapastangan sa pag-=aasawa o kasal ay paglapastangan sa Diyos, ang paghamak dito ay paghamak sa Diyos, ang hindi pagpapahalaga rito ay hindi pagpapahalaga sa Diyos sapagkat ang Diyos ang lumalang ng pag-aasawa o kasal. Ito ang pinatutunayan sa Genesis 1:27-28:

“At nilalang ng Dios ang tao ayon sa kaniyang sariling larawan, ayon sa larawan ng Dios siya nilalang; nilalang niya sila na lalake at babae. At sila'y binasbasan ng Dios, at sa kanila'y sinabi ng Dios, Kayo'y magpalaanakin, at magpakarami, at kalatan ninyo ang lupa, at inyong supilin; at magkaroon kayo ng kapangyarihan sa mga isda sa dagat, at sa mga ibon sa himpapawid, at sa bawa't hayop na gumagalaw sa ibabaw ng lupa.”

Ang Panginoong Diyos mismo ang nagtatag ng pag-aasawa o ang insitusyon ng kasal. Papaano itinatag ng Diyos ang pag-aasawa? Binasbasan muna ng Diyos sina Adan at Eba, ang mga unang taong nilalang ng Diyos, bago sila pinapagsama bilang mag-asawa.

Kaya, banal at sagrado ang kasal sapagkat ang Diyos mismo ang nagtatag nito. Dahil dito, hindio dapat magsama na tulad ng mag-asawa ang hindi pa kasal (ang pakikipag-live-in) sapagkat ang gayun ay paglapastangan sa pag-aasawa na itinatag ng Diyos.

ANG UTOS NG DIYOS NA DAPAT MAGING PAGTRATO SA KASAL

Sapagkat ang Diyos ang nagtatag ng pag-aasawa, kaya dapat na masunod ang utos ng Diyos ukol sa pag-aasawa o sa kasal – dapat na igalang ng lahat ang pag-aasawa:

“Dapat igalang ng lahat ang pag-aasawa, at maging tapat sa isa't isa ang mag-asawa…” (Hebreo 13:4 MB)

Ang ipinag-uutos ng Biblia na dapat maging pagtrato sa pag-aasawa ay “Dapat igalang ng lahat ang pag-aasawa.” Nagsisimula ang paggalang sa pag-aasawa o kasal sa pagtataglay ng “malinis na layunin” sa pagpapakasal. Hindi sa layuning makatakas lamang sa pamilya, huwag mapag-iwanan, makapag-abroad o magkaroon ng citizenship sa ibang bansa, at iba pang tulad nito. Ang ganito pala ay nagkakasala rin sa Panginoong Diyos.

Ang pag-ibig sa isa’t isa ang dapat na maging dahilan ng pagpapakasal o pagpasok sa buhay may-asawa ng isang lalake at isang babae. Kaya ang pagliligawan at ang pakikipagtipan, at lalo na ang pag-aasawa ay hindi dapat biruin o maging “laro” lamang sa mga kabinataan at kadalagahan.

Ano pa ang katangian ng gumagalang sa pag-aasawa? Ang sabi sa talata, “Tapat sa isa’t isa ang mag-asawa.” Kaya, hindi dapat makipagrelasyon sa iba ang may asawa na. Ang gayun ay hindi lamang sumisira sa magandang ugnayan ng mag-asawa kundi kawalang paggalang pa sa kabanaln ng pag-aasawa.


KUNG PAANO HIGIT SA LAHAT MAIPAPAKILALA ANG PAGGALANG AT PAGPAPAHALAGA SA PAG-AASAWA

Lalong maipapakilala ang paggalang at pagpapahalaga sa pag-aasawa o kasal na itinatag ng Diyos sa pamamagitan ng buong katapatan na sundin ang batas ng Diyos sa mag-asawa o sa babae at lalaking ikinasal. Ito ang itinuro ng Panginoong Jesucristo sa Mateo 19:4-6:

“At siya'y sumagot at sinabi, Hindi baga ninyo nabasa, na ang lumalang sa kanila buhat sa pasimula, ay sila'y nilalang niya na lalake at babae, At sinabi, dahil dito'y iiwan ng lalake ang kaniyang ama at ina, at makikisama sa kaniyang asawa; at ang dalawa ay magiging isang laman? Kaya nga hindi na sila dalawa, kundi isang laman. Ang pinapagsama nga ng Dios, ay huwag papaghiwalayin ng tao.” (Mateo 19:4-6)

Maliwang ang batas ng Diyos na “ang pinapagsama ng Diyos ay huwag papaghiwalayin ng tao.” Kaya kung may batas man sa isang bansa na pinapahintulutan ang paghihiwalay ng mag-asawa o ang diborsiyo, nananatili itong labag sa batas ng Diyos.


ANG PAYO NG BIBLIA UPANG MAGING MATATAG ANG PAGSASAMA NG MAG-ASAWA

Hindi ang dapat na maging sulusyon sa problema ng mag-asawa ay ang maghiwalay, kundi ang magkasundo. Ang pagkasira ng pagsasama ng mag-asawa ay hindi nangangahulugan na may diperensiya ang itinatag ng Diyos na institusyon ng pag-aasawa o kasal. Hindi ang batas ng Diyos na ipinagbabawal ang paghihiwalay o diborsiyo ng mag-asawa ang may diperensiya. Ang pagkasira ng pagsasama ng mag-asawa ay bunga ng katigasan ng ulo ng isang lalake o isang babaing may-asawa, na hindi sinunod ang ipinapayo ng Diyos na nakasulat sa Biblia na dapat na maging kaayusan ng pagsasama ng mag-asawa. Ito ang mga sumusunod:

(1) Ang lalake ang dapat na maging pangulo at ang babae ay dapat na pasakop:

“Pasakop kayo sa isa't isa tanda ng inyong paggalang kay Cristo. Mga babae, pasakop kayo sa inyu-inyong asawa tulad ng pagpapasakop ninyo sa Panginoon. Sapagkat ang lalaki ang ulo ng kanyang asawa, tulad ni Cristo na siyang ulo ng iglesya, na kanyang katawan, at siyang Tagapagligtas nito. Kung paanong nasasakop ni Cristo ang iglesya, gayon din naman, ang mga babae'y dapat pasakop nang lubusan sa kani-kanilang asawa.” (Efeso 5:21-24 MB)

(2) Ibigin naman ng lalake ang kaniyang asawa, na mahalin, alagaan at huwag kamuhian:

“Mga lalaki, ibigin ninyo ang inyu-inyong asawa, gaya ng pag-ibig ni Cristo sa iglesya. Inihandog niya ang kanyang buhay para rito. Upang ang iglesya'y italaga sa Diyos matapos linisin sa pamamagitan ng tubig at ng salita. Ginawa niya ito upang maiharap sa kanyang sarili ang iglesya, marilag, banal, walang batik at walang anumang dungis o kulubot. Dapat mahalin ng lalaki ang kani-kanilang asawa tulad ng sarili nilang katawan. Ang lalaking nagmamahal sa kanyang asawa ay nagmamahal sa kanyang sarili. Walang taong namumuhi sa sarili niyang katawan, bagkus ito'y pinakakain at inaalagaan, gaya ng ginagawa ni Cristo sa iglesya.” (Efeso 5:25-29)

(3) Igalang naman ng babae ang kaniyang asawa:

“Subalit ito'y tumutukoy rin sa bawat isa sa inyo: mga lalaki, mahalin ninyo ang inyu-inyong asawa gaya ng inyong sarili; mga babae, igalang ninyo ang inyu-inyong asawa.” (Efeso 5:33 MB)

(4) Ang lalake ay namamahalang mabuti sa kaniyang sariling sambahayan:

“Namamahalang mabuti ng kaniyang sariling sangbahayan, na sinusupil ang kaniyang mga anak na may buong kahusayan.” (I Timoteo 3:4)

(5) Kinakandilii ng lalae (ibinibigay ang mga pangangaialangan) ng kaniyang sariling samabahayan:

“Datapuwa't kung ang sinoman ay hindi nagkakandili sa mga sariling kaniya, lalong lalo na sa kaniyang sariling sangbahayan, ay tumanggi siya sa pananampalataya at lalong masama kay sa hindi sumasampalataya.” (I Timoteo 5:8)

(6) Ang babae ay maging masipag sa bahay, maasikaso sa pamilya, mapagtitiwalaan, nakapag-iimpok, at sumusubaybay na mabuti sa sambahayan:

“Mahirap makakita ng mabuting asawa, higit sa mamahaling alahas ang kanyang halaga. Lubos ang tiwala ng kanyang asawa, at saganang pakinabang ang makakamit niya. Pinaglilingkuran niya ang asawa habang sila'y nabubuhay, pawang kabutihan ang ginagawa at di kasamaan. Wala siyang tigil sa paggawa, hindi na halos nagpapahinga, humahabi ng kanyang lino at saka ng lana. Tulad ng isang barkong tigib ng kalakal, siya ay nag-uuwi ng pagkain mula sa malayong lugar. Bago pa sumikat ang araw ay inihahanda na ang pagkain ng buo niyang sambahayan, pati na ng gawain ng mga katulong sa bahay. Mataman niyang tinitingnan ang bukid bago siya magbayad, ang kanyang naiimpok ay ipinagpapatanim ng ubas. Gayunma'y naiingatan ang kamay at katawan upang matupad ang lahat ng tungkulin niya araw-araw. Sa kanya'y mahalaga ang bawat ginagawa, hanggang hatinggabi'y makikitang nagtitiyaga. Siya'y gumagawa ng mga sinulid, at humahabi ng sariling damit. Matulungin siya sa mahirap at sa nangangailangan ay bukas ang palad. Hindi siya nag-aalala dumating man ang tagginaw, pagkat ang sambahayan niya'y may makapal na kasuutan. Gumagawa siya ng makakapal na kubrekama at damit na pinong lino ang dinaramit niya. Ang kanyang asawa'y kilala sa lipunan at nahahanay sa mga pangunahing mamamayan. Gumagawa pa rin siya ng iba pang kasuutan at ipinagbibili sa mga mangangalakal. Marangal at kapita-pitagan ang kanyang kaanyuan at wala siyang pangamba sa bukas na daratal. Ang mga salita niya ay puspos ng kaalaman at ang turo niya ay pawang katapatan. Sinusubaybayan niyang mabuti ang kanyang sambahayan at hindi tumitigil sa paggawa araw-araw. Iginagalang siya ng kanyang mga anak at pinupuri ng kanyang kabiyak: Maraming babae na mabuting asawa, ngunit sa kanila'y nakahihigit ka. (Kawikaan 31:10-29 MB)

(7) Pinakikitunguhang mabuti ng lalake ang kaniyang asawa:

“Kayo namang mga lalaki, pakitunguhan ninyong mabuti ang inyu-inyong asawa, sapagkat sila'y mahina, at tulad ninyo'y may karapatan din sa buhay na walang hanggang kaloob sa inyo ng Diyos. Sa gayon, walang magiging sagabal sa inyong panalangin.” (I Pedro 3:7 MB)

(8) Maging tapat sa isa’t isa:

“Dapat igalang ng lahat ang pag-aasawa, at maging tapat sa isa't isa ang mag-asawa…” (Hebreo 13:4 MB)

(9) Maging mabait at maawain sa isa’t isa, na mangagpatawaran at mag-unawaan (alisin ang samaan ng loob, huwag mambubulyaw, manlalait o mananakit ng damdamin ng isa’t isa):

“Alisin na ninyo ang lahat ng sama ng loob, galit at poot; huwag na kayong mambubulyaw, manlalait, at mananakit ng damdamin ng kapwa. Sa halip, maging mabait kayo at maawain sa isa't isa, at magpatawaran, tulad ng pagpapatawad sa inyo ng Diyos sa pamamagitan ni Cristo.” (Efeso 4:31-32 MB)

Ang nakasusunod at nagtatapat sa mga utos ng payo ng Diyos ang pinagpapala at magkakamit ng paglingap mula sa Panginoon:

“Sapagka't iyong pagpapalain ang matuwid; Oh Panginoon, lilibirin mo siya ng paglingap na gaya ng isang kalasag.” (Awit 5:12)

Samakatuwid, upang maging matatag at mapayapa ang pagsasama ng mag-asawa ay nakasalalay sa pagpapala ng Diyos. Dapat na iaglang at pahalagahan ang pag-aasawa o kasal na itinatag ng Diyos at buong katapatang sundin ang utos ng Diyos sa mga mag-asawa upang matamo ang pagpapala at basbas ng Diyos.

Tumangi sa Kasamaan

“Aking anak, sakali mang akitin ka ng masama, huwag kang paaakay, sila’y iyong tangihan nga. Aking anak, sa kanila ay iwasan mong makisama, umiba ka ng landas mo, papalayo sa kanila”(Kaw. 1:10,15, Magandang Balita Biblia).

Ang mga pananalitang ito’y naghahayag ng wagas na pag- ibig ng Diyos sa mga kinikilala Niyang anak. Tulad ng isang mapagmahal na magulang, ayaw ng Diyos na sinuman sa Kaniyang mga anak ay mapariwara.

Alam ng Diyos na ang mga taong masama ay manghihikayat sa iba upang gumawa rin ng masama. Kaya, maagap niyang ipinapayo sa Kaniyang mga anak na huwag silang paakay bagkus ay umiba ng landas at lumayo sa kanila. Dapat silang tumanggi sa lahat ng kasamaan gaano mang material na pakinabang ang ialok sa kanila.

Ganito rin ang laging dapat ipagunita ng mga magulang sa kanilang mga anak. Ang mga anak naman ay dapat sumunod sa mga payo ng kanilang mga magulang. Ano pa ang ipinag babawal ng Diyos sa mga anak Niya upang sila’y huwag matulad sa mga taong walang maganda at matatag na bukas? Ipinagbabawal Niya na sila’y maingit sa taong masama at hindi sila dapat makisama sa gayong mga tao:

 “ Huwag ninyong kaingitan ang masamang tao, huwag ninyong hangaring makisama sa kanila.”(Kawikaan 24:1 NPV).

Ang mga Cristiano ay dapat lumayo sa masamang tao sapagkat sila’y nakasisira sa magagandang ugali. Ganito ang ipinaalala ni Apostol Pablo:

 “Mag-ingat kayo, Ang masamang kasama’y nakasisira sa magagandang ugali.” (I Cor. 15:33).

Masamang isipan ang ipinupunla ng masasamang kasama. Ang masamang impluwensia ay nagiging sanhi upang ang isang tao ay makalimot sa mabubuting pag-uugali. Hindi nais ng sinumang magulang na ang kaniyang anak ay gumawa ng masama. Kung may mga anak na naging masama bunga ng impluwensia ng mga kasamahan, isang mapait na katotohanan  ang inihahayag nito-maaaring nagkukulang ang mga magulang sa kanilang pananagutan o kaya’y ang anak na napariwara ang mismonng tumahak sa landas na dapat sana’y kaniyang iniiwasan.

UMIWAS SA MGA LASENGGO, TAMAD, AT MANGMANG

Kanino pa dapat hindi makisama ang mga kabataan? Sa Kawikan 23:20-21 ay ganito ang sinasabi

 “Huwag kang sasama sa mga taong mahilig sa alak o masyadong matakaw ng karne, sapagkat ang mga lasenggo at matatakaw ay maghihirap sa buhay, at sa pagiging antukin ay magdadamit sila ng basahan”.

Walang mabuting ibubunga sa kanino mang kabataan ang pakikipag kaibigan sa mga lasenggo at tamad. Ang mga ganitong tao ay hindi naghahanda para sa kanilang bukas. Ang mahalaga lamang sa kanila ay ang kasiyahang nadarama nila sa kasalukuyan. Dahil dito, dapat iwasan ang pag inom ng mga nakalalasing na inumin at ang paggamit ng ipinag babawal na gamut. Dapat ding iwasan ang mga taong nag aanyaya na gumamit ng mga ito; gayundin ang mga taong tamad at walang pagsisikap sa buhay. Walang magandang bukas na naghihintay sa kanila, manapa’y kahirapan at kasalatan.

Hindi rin dapat makisama ang mga anak ng Diyos sa mga mangmang. Ganito ang pagtuturo ng biblia:

“Ang sumasama sa lakad ng matatalino ay nagiging matalino, ngunit ang kasamaan ng mga mangmang ay nagdaranas ng kapahamakan.”(Kawikaan 13:20).

Kitang kita ang malaking pagkakaibang sumasama sa lakad ng matatalino at ng sumasama sa mangmang ang nakikisama sa matatalino ay nagiging matalino sa mantalang ang nakikisama sa mangmang ay nagdaranas ng kapahamakan. Kaya ang dapat piliin ng kabatan na makasama o maging kaibigan ay ang mga taong matalino. Ayon kay Apostol Pablo, ang matalino ay sinasamantala na gumawa ng mabuti. Ginito ang kanyang pagtuturo sa

  Efe 5:15-18,MB

“ Kaya’t ingatan ninyo kung paano kayo namumuhay. Mamuhay kayong tulad ng matatalino, at di tulad ng mga mangmang. Sapagkat masama ang takbo ng daigdig,samantalahin ninyo ang bawat pagkakataon na kayo’y makagawa ng mabuti. Huwag kayong mga hangal. Unawain ninyo kung ano ang kalooban ng Panginoon. Huwag kayong maglalasing,sapagkat nakasisira iyan ng maayos na pamumuhay. Sa halip ay sikapin ninyong mapuspos kayo ng Espirito Santo”

Higit sa lahat, ang matalinong dapat samahan ng mga kabataan ay yaong nakauunawa ng mga daan o kautusan ng Panginoon. Ang sabi ng Diyos:

“ Ang mga bagay na ito’y dapat unawain ng matalino, at dapat mabatid ng marunong. Matuwid ang mga daan ni Yahweh, at doon tumatahak ang mabubuti, ngunit madarapa ang mangangahas na sumuway.” Oseas 14:9

Ang tunay na marunong ay nakababatid na matuwid ang daan ng Panginoon, kaya ito ang kanilang nilalakaran o sinusunod. Kung gayon ang mga kabataan ay dapat sumasama sa mga taong sumusunod sa mg autos ng Diyos, sa mga taong ang ginagmit na bagay at patnubay sa kanilang buhay at pamumuhay ay ang mga salita ng Diyos at hindi kailanman mangahas na sumuway rito.

PAALALA SA MGA ANAK

Likas sa mga magulang na hangarin at sikapin na ang kanilang mga anak ay mapalaking mabubuti at responsableng mamamayan. Kaya naman, bata pa lamang ang mga anak ay dapat silang turuang mamuhi sa masama at sa kasinungalingan.

“Ang matuwid ay namumuhi sa kasinungalingan, ngunit ang masama ay nagdudulot ng kahihiyan at kadustaan.” Kawikaan 13:5, NPV

Kung kamumuhian ng mga anak ang mga maling gawain at kasinungalingan, gaano man kalakas ang implowensia ng masamang kapaligiran ay hindi sila mahihikayat nito. Anumang panghihikayat na pananalita ang sabihin sa kanila para sila’y gumawa ng masama ay hindi sila malilinlang. Nauunawaan nila na ang gawang masama ay magdudulot sa kanila ng kahihiyan, maging sa kanilang mga magulang na nagmamalasakit sa kanilang kapakanan.

Dahil dito, ang lahat ng anak ay dapat matutong tumanggi sa lahat ng anyo ng kasamaan at manindigan sa tamang gawain mula pa sa kamusmusan. Kung ang mga anak o mga kabataan ay matututong tumanggi sa masama at kasabay nito’y susunod sa mg autos ng Diyos, tiyak na magandang bukas ang naghihintay sa kanila. 

PHILIPPINE ARENA

- World's Largest Indoor Domed Arena/Theater

Location : Ciudad de Victoria, Bocaue, Bulacan, Philippines
Coordinates : 14°47′46″N 120°57′16″E
Broke ground : August 17, 2011
Built : August 4, 2011 to June 11, 2014 (expected)
Opened : July 24, 2014 (expected)
Owner : Iglesia Ni Cristo
Operator : New Era University
Construction cost : US$213 million (₱9.2 billion)
Architect :Populous
Project manager : Generations Design Asia Inc.
Structural engineer : Buro Happold
General contractor : Hanwha Engineering and Construction
Capacity : 50,500 (max. 55,000)
Field size : 243 metres length, 193 meters width, 62 metres height

The Philippine Arena is a multi-purpose indoor arena being constructed at Ciudad de Victoria, a 75-hectare tourism enterprise zone in Bocaue and Santa Maria, Bulacan, Philippines. With a capacity of up to 55,000, it will be the world's largest indoor arena once completed. It is the centerpiece of the many centennial projects of the Iglesia Ni Cristo (INC) for their grand celebration on July 27, 2014. The legal owner of the arena is the INC's educational institution, New Era University.

Building details

Concept
The initial design concept of the Philippine arena is inspired by Narra tree, the mother tree of the Philippines, and the root of the Banyan tree.

Architecture
Populous, a Kansas City-based global mega-architecture firm, designed the arena through their firm in Brisbane, Australia. The arena has been master planned to enable at least 50,000 people to gather inside the building and a further 50,000 to gather at a ‘live site’ or plaza outside to share in major events. The arena is a one-sided bowl. The lower bowl will be the most frequently used part of the building and the architectural design allows for easy separation of the lower bowl from the upper tier, by curtaining with acoustic and thermal properties.

Structure
Nearly finished interior of the arena, April 2014.
The arena will be built on 99,200 square meters of land and will have a dome of 36,000 square metres. The roof will span some 160 meters and only 150 meters smaller in diameter than the new Singapore National Stadium (310m) in Singapore, but it will contain 9,000 tons of steel which will come from Korea. It will be assembled at the site and will be erected up to its final position 62 meters in height, or about fifteen stories high. The building will be safely founded on pile construction. For earthquake loads, about a third of the dead load of the building was designed.

Landscape
PWP Landscape Architecture, the firm who landscaped the National September 11 Memorial & Museum, designed the landscape for the arena and the whole complex of Ciudad de Victoria. For the arena, a series of outdoor plazas, gardens and performance venues form the setting for the development including: The North and South Arrival Plazas, The Promontory Plaza, The Great Stairs, and Ciudad de Victoria Plaza that are all related to each other with two cross axes (N-S and E-W) that intersect at the Promontory Plaza.

Uses
The arena will not only hold major church gatherings, it will also operate as a multi-use sports and concert venue, capable of holding a range of events from boxing and basketball to live music performances but no soccer or field events as to its limited size. There is clear "line of sight" for every seat from each tier, even for various arena configurations such as church ceremonies, boxing, tennis, concerts or indoor gymnastics. The overall vision of the master plan will eventually see inclusion of shopping centers a hospital and large scale residential developments

In popular media
The Philippine Arena was featured in a documentary called Man Made Marvels: Quake Proof. It aired on December 25, 2013 in Discovery Channel and focused on making structures in the Philippines more safe from natural disasters such as earthquake and typhoons.